Jarenlang leefde er een stille wens in mijn hart. Elke keer als ik foto’s zag van de Ka’bah of verhalen hoorde van mensen die de Umrah hadden verricht, voelde ik een zachte steek van verlangen. Wanneer zal mijn tijd komen? dacht ik vaak.
Die tijd kwam sneller dan ik had durven hopen. Toen ik mijn reis boekte, voelde ik dat dit geen gewone reis was — het was een uitnodiging van Allah. De dagen voor vertrek waren gevuld met spanning en dankbaarheid. Ik maakte lijstjes, pakte mijn tas, maar diep vanbinnen was ik vooral bezig mijn hart voor te bereiden.
Toen we aankwamen in Medina, overviel me een gevoel van vrede. De stilte in de stad, de glimlach van de mensen, de geur van wierook bij de Masjid an-Nabawi — alles voelde als thuiskomen. Toen ik de moskee binnenliep, met het besef dat ik me bevond op de plek waar onze geliefde Profeet ﷺ rust, kon ik mijn tranen niet tegenhouden. Ik bad, huilde en voelde een diepe liefde die ik niet kende.
En toen kwam Mekkah. De stad die nooit slaapt, vol stemmen, licht en devotie. Toen ik de Ka’bah zag, wist ik dat mijn droom werkelijkheid was geworden. Ik liep, bad, vroeg vergiffenis — niet met woorden, maar met mijn hart. Elk moment voelde als een gesprek tussen mij en mijn Schepper.
Nu, terug in Nederland, kijk ik vaak terug op die dagen. Het was geen gewone reis — het was een gezegende ervaring die mijn geloof verdiept heeft. De Umrah heeft mij geleerd dat dromen die met geloof worden gekoesterd, uiteindelijk altijd door Allah worden vervuld.
Van droom naar gezegende reis — een herinnering die me elke dag herinnert aan Zijn barmhartigheid.
